Czy dzieci z RAD nie mają szans znaleźć przyjaciół?

Chociaż nie mam pełnego zaburzenia zerwanych więzi to jednak jakieś 90% objawów.
Ominęło mnie najgorsze, czyli kradzieże, brak empatii, potrafię przewidzieć skutki moich zachowań.

 Umiem budować relacje przyjacielskie. Tak więc nie jest powiedziane, że nie można. Na moją przyjaźń trzeba bardzo długo sobie zapracować, jednak jest to możliwe.
Nie znaczy to, że ufam moim przyjaciołom bezgranicznie, nie. Nie da się ufać całkowicie.
Zawsze pozostaje ta mała furtka.
Dzieci z RAD mogą znaleźć przyjaciół, jednak uzależnione jest to w dużej mierze od stopnia zaburzeń i od własnej samooceny. Jeżeli uważamy siebie za najgorszych, nie wartych ani miłości, ani przyjaźni to sami skazujemy się na brak przyjaciół.
Niektóre dzieci tłumaczą sobie porzucenie tym, że to one były złe, że to ich wina. Musiałby być albo niewystarczająco ładne, zdrowe, duże itp. Łatwiej im przyjąć to, że to ich wina, niż, że nie miały na to wpływu. Szukają powodu, którego do końca nie znają, lub nie są go pewni, bo przecież adopcja jest tajna. Im niższa samoocena tym trudniej znaleźć przyjaciół. Osoby z RAD także mają duże wymagania względem innych ludzi. Nie tylko przyjaciół ale i rodziców, a także potencjalnych partnerów. To również utrudnia budowanie relacji. Boją się kolejnego porzucenia, zawodu stąd ta ścisła selekcja.

Ciężkim zadaniem dla rodziców adopcyjnych jest zbudowanie prawidłowej samooceny dziecka. W moim przypadku rodzina wmawiała mi, że straciłam przyjaciółkę w podstawówce, bo źle traktuję rodziców. To wpędziło mnie w poczucie, że chyba faktycznie na nikogo nie zasługuję. Jednak 2 lata później spotkałam osobę z którą przyjaźnię się aż po dziś dzień. W zasadzie chyba bardziej ufam przyjaciołom niż rodzicom.

Czego jeszcze nie robić?
Nie szukajmy na siłę przyjaciół dziecku. Ciągłe podsuwanie kolejnych koleżanek i kolegów może paradoksalnie osłabić samoocenę dziecka. Jestem tak beznadziejny, że sam nie mogę sobie znaleźć przyjaciół.
Myślę, że w życiu na wszystko przyjdzie czas. Przyjaciele znajdą się, jeżeli będziemy otwarci ich przyjąć. Mimo, że oczywiście nie zaufamy im od razu. Tak więc zadaniem rodziców nie jest szukanie przyjaciół dziecku, lecz nauczenie budowania więzi z drugim człowiekiem, polepszanie samooceny pociechy. ZACHĘCANIE, a nie ZMUSZANIE.

 Nie wtrącajmy się zanadto w jego relacje, nie rozpowiadajmy sąsiadkom wzdłuż i wszerz, że nasze dziecko nie ma przyjaciół bo wpędzamy je tym w poczucie wstydu. A wstyd jest bardzo niszczącym uczuciem.
Nie należy także prosić dzieci aby się bawiły z naszym dzieckiem. Znam takie sytuacje, jednak nie dotyczyły one mnie, a mojej koleżanki z dzieciństwa. Jej Mama chodziła i w kółko prosiła byśmy się bawili z jej córką. To niestety powodowało, że patrzyliśmy na koleżankę jak na kalekę, i jak to małe dzieci byliśmy dla niej okrutni. A jej rodzicielka karmiła jej poczucie beznadziejności i wstydu.

Tak więc zachęcanie, a nie zmuszanie !